112.நாளைய பூக்கள்

நீ பார்க்காத விதை -ஓர் பூங்காவனம்

தொட்டிறாத சாறல் -ஓர் பெருமழை 

இரசிக்காத இசை -ஓர் சிம்பொனி

வாசிக்காத வரி - ஓர் காப்பியம்

கேட்காத சொல் - ஓர் புராணம்

சுவைக்காத பதம் - ஓர் விருந்து

நீ இல்லா உலகம் - ஓர் அண்டம்

நினைவிலே முளைத்த தீ

வீழ்ந்ததோ காதலை விரும்பி

என் தவிப்பன்னென்னவோ உனக்கழகா ?

இன்று நீ சூடிய மாலை

நேற்று பூத்த மலர்

உன்னைப் பற்றி அறியாத

முந்தைய விதை.

மண்ணிலும் குற்றமில்லை

மழையிலும் குறைவில்லை

பாதை மாறி வீழ்ந்தனவோ என் விதைகள்.

111.கைக்குட்டை

ஒற்றை சிறகிழந்த பட்டாம்பூச்சி

மலரின் அரவணைப்பி​ல்

உறங்குதல் போல்

கற்றையான நிலவொளியில்

தலை புதைத்தேன் அவள் மடியில்.

அவளுள் அலட்சியாமாய்

நுழையும் காதல்

நான் வேண்டி கேட்டாலும்

மண்ணுள் தங்கமாய்

வியர்வையின் பதட்டமாய் வருகிறது.

கண்ணை மெல்ல மூடி

என்னுள் சத்தமாய்

கரைகிறேன் வலிகளாய்

மறைவிலிந்து இசைக்கும்

இசைத்தட்டு போல

என்​ சொல்லா சீழின்

மயிலிரகாய் அவள் கைக்குட்டை​.

கோடி சேர்தலும் கோடி கண்ணீரும்

வீழ்ந்த இம்மண்ணில்

தீர்க்கமாய் சொல்வேன் அவளிடம்

பிடித்தது உன் ஸ்பரிசம்

காண்பதெல்லாம் நீயென​​.

உந்தன் அதீத அன்பை

வழிமொழிகிறேன் வர்ணணையின்றி

ஏனெனில்

இக்கண்ணாடி மனது

நூறாய் நூறினாலும்

அந்நூற்றிலும் நீயாவாய்.

110.தோழமை

பிறைமதிப் பின்னீர பேதையார் நட்பு

மறைமதி இருளில் 

நிழலினில் வேண்டினால்

முழு நிலவேன கூடாதோ நட்பு.

நட்பினை போல் ஓர் செயல் ஏது?

நட்பினை போல் ஓர் புரிதல் ஏது?

நட்பினை போல் ஓர் காவல் ஏது?

நம் நட்பு எல்லாமானது

கரம் பிடித்தவளின்

கைகளுக்கு பின்

தோழமை அல்லவா

தோள் சாய்க்கும்.

மதிப்பீடு எல்லாம்

தோற்று போகும் நிலை 

-நட்பு

எழுத்து

எண்ணம்

சொல்

அனைத்தும் விலகி இருந்தாலும்

எங்கிருந்து முடித்தேனோ

அதிலிருந்து தொடங்குகிறேன்.

தீக்காயும் நிலை என் தோழமை பிரிந்த உறவும் நட்பாய் கூடும் காலம் முழுதும் தன்னலமிற்றி தொடர்வது நட்பு

வழமையான நட்பு வேண்டாம்

முன்பு நம் தோழமை

வானின் கீழ் யாதும் பகிரும் நட்பு

இருவரும் உரிமை கொண்டு

விவாதமாய் ஆலோசனையாய்

அக்கறையான நட்பு.

நான் யாது மறந்தாலும்

அன்னமிட்ட கை மறவேன்

அன்னையின் கருணை மறவேன்

என் பாலிட்ட நலன் மறவேன்.

கல் விழுந்து கலங்கிய மனம்

களை எடுத்து வந்திருக்கிறேன்

தெளிந்த நீரோடையில்

புதிய மலர்ச்சி.

வான் உயரும் பறவை

மண்ணை விட்டு விலகினாலும்

பறவை பறந்திட விடுவேனா

பேணி காத்த நட்பை மறவேனா?

தாகம் தீர்க்கும் நீர்

முதல் அருவியில் விழுந்தாலென்ன

நடு அருவியில்விழுந்தாலென்ன

நீரின் தன்மை மாறிடுமா?

இனிமையான இசையில்

மௌனம் அழகு

நம் தொடர் நட்பில்

இந்த மௌன இடைவேளை 

முடிந்ததென தொடர்வோம்.

109.கேள்விக்குறி

எனக்கான வலியை

அறிவார் யாரும் உண்டோ என்றாய்

உங்கள் வலியும்

நான் அன்றோ சுமக்கிறேன் என்றாய்

என் செங்கண்ணீர் துளிகள்

உங்களுக்கா பாரம் என்றாய்

எல்லாவற்றையும் கேட்டேன் நிதானமாய்.

நான் வரிகள் வடிப்பேன்

என தெரியுமா?

என் விருப்பு வெறுப்புகள்

தெரியாது உனக்கு

நள்ளிரவில் நணையும்

என்னவளின் துயரம் அறியாது

ஆனால் எங்கள் எல்லோர் பாரத்தையும் 

சுமைக்கும் சுமைதாங்கி நீ

நீ கடக்கும் முட்களில்

என் கடந்த கால இரத்தம் தோய்ந்திருக்கிறது

காதலில் வெல்வது மட்டும்

வாழ்க்கையாகிடுமா?

அல்லது காதலர் கதவணைகளில்

கவலைக்கு இடமில்லையா?

என் சிலுவையின் கணங்களை

என்று உன் தோளில் அறைந்தேன்?

என் அழ்மனதின் அழம் அறிவாயா நீ?

அவளும் நானும் 

இன்றும் நாளையுமாய்

நற்செய்தி நினைந்திடும் ஓட்டம் தெரியுமா?

சேற்றில் இருப்பதால்

செந்தாமரை அழுவதில்லை

அருவமாக இருப்பதால்

காற்றும் கலங்குவதில்லை

உறங்கி படுக்க 

உனக்கு தனியிடமுண்டு

வானமே கூரையாய் 

வாழும் மக்கள் வலிகளை 

கேட்க ஏதும் காதுகள் உண்டோ?

தூரச் சுமையை

பெரிதாய் காணும்

கண்கள் உனக்கு

துயில் துறக்கும் துயரா காதல் 

அறுதியில் என்ன?

காதலில் முடிப்பது 

மானுடத்தின் மைல்கல்லா என்ன?

இன்னும் எத்தனை இதயங்கள்

தீயிட்டு கொழுந்த

பின்பொரு நாள் காதலேனும் வெல்லுவாயின்

காலம் தோறும் நீ இழந்தவை என்ன?

கேட்கும் நிலையிலோ நீ இல்லை

கேள்வி குறியினில் முடியும் ஓர்

கவிதையுமில்லை.

கற்றது தமிழ்:BigBoss தமிழ் நாடகம்

Hi, வணக்கம்,

Generally, I don't prefer sharing or commenting on the Big Boss Dramas 

But even for a reality show standards, I admire contestant Muthukumaran and Anandhi for encouraging a positive attitude and correctly utilizing their talent on the public platform instead of promoting a negative content in here.

Today, there was a skit featured in the show and Muthukumaran emoted a 5minute single take dialogue written by Kalaignar Karunanidhi. This dialogue was performed by the legend legend Sivaji Ganesan and is featured in the movie "ராஜா ராணி" .

Purpose of this blog :

Kalaignar wrote this above dialogue based on a poem in "புறநானூறு".

This is one of the finest dialogue i have ever heard in Tamil after Parasakthi Poompuhar and Manohara 

I have tried to transcribe the entire dialogue sequence from this skit as much as I can.

Hope you enjoy it and Feedbacks appreciated.

Youtube link of the original movie: https://www.youtube.com/watch?v=vAE6xvRMn34

நாடகம் (The skit):

ஆனந்தி: கதை ஒன்று சொல்லுங்கள் அத்தான்

முத்து:சொல்லட்டுமா? சோழன் மகளை சேரன் மணந்தான். சேரனுக்கோர் செல்வன் பிறந்தான். அந்த செல்வன் இந்தச் சிலையை மணந்தான்;

ஆனந்தி:அத்தான் நம்ம கதை வேண்டாம் வேறு கதை கூறுங்கள்

முத்து:நடந்த கதை கூட

ஆனந்தி: நடக்காத கதை ஒன்று சொல்லுங்கள் அத்தான்

முத்து:நடக்காத கதை சுவைக்காது கண்ணே,உனக்கு ஒரு காதல் கதை சொல்லட்டுமா?

ஆனந்தி: ஆங்.. காதல் கதை ஒன்று

முத்து:காதலும் வீரமும் கலந்த கதை, இதோ புறநானூற்றில்..நானே எழுதிய கதை

ஆனந்தி: அத்தான் உங்கள் கதை வேண்டாம் காதல் கதையாக இருக்கட்டுமே

முத்து: இது காதலும் வீரமும் கலந்த கதை ,நான் சொல்கிறேன் கேள்

காவிரி தந்த தமிழகத்து புது மணலில் களமமைத்த சேர சோழ பாண்டி மன்னர், கோபுரத்து கலசத்தில் யார் கொடிதான் பறப்பதென்று இன்றுபோல் போர்தொடுத்து கொண்டிருந்த காலமது.

அந்நாளில் போர் களத்தில், தாய்நாடு காக்க தாவி பாய்ந்து செத்தார் தந்தை என்ற சேதி கேட்டு, தனல் மேல் மெழுகானாள் தமிழகத்து கிளி ஒருத்தி.

அனல் போலும் கண்ணுடைய அயலூர் சென்றிருந்த அவள் கணவன் வந்திட்டான்.

புனல் போக்கும் விழியாலே அவள் போர் செய்தி தந்திட்டாள்.

தந்தை களம் பட்ட செய்திக்கோ தவித்தாய்? என்றான்.

இல்லை அன்பா! முல்லை சூழ் இந்நாட்டு படைக்கோர் வீரர் குறைந்திட்டால், நல்ல உடையில்  ஓர் கிழிசல் வந்தது போலன்றோ? இனி தடையின்றி நுழைவரே பகைவர் என எண்ணினேன்.

அடைபட்ட கண்ணீர் அணை உடைத்தது அத்தான் என்றாள்.

அவன், குகை விட்டு கிளம்பும் ஒரு புலியென, புகை விட்டு குமுறும் எரிமலையென, பகைவெட்டிசாய்க்கும் வாள் எடுத்தான்.

சூழ் உரைத்தான். சுடர் முகம் தூக்கினான்.

சுக்கு நூறுதான் சூழ்ந்து வரும் படை என்றான்.

நாடு மீட்காமல் வீடு திரும்பேன் என்றான்.

நங்கையோ நகை முழக்கம் செய்து நடந்திடுக கண்ணே! என்றாள்.

திருப்பி வருவேனோ இல்லையோ, எதற்கும் இப்போதே ஒரு முத்தம்.

இந்தா திரும்பு என்றான்.

கொடுத்தான்.பின் தொடுத்தான் பகைவர் மீது பாணம்.

போர் போர் போர் எனவே முழங்கிற்று முரச ஒலி.

பார் பார் பார் அந்த பைங்கிளியின் உரிமையாளன் பகைவர் மீது பாய்ந்து கொல்லும் வீரம் பார் என்று பட்டாளத்து தோழர் எல்லாம் வியந்துரைத்தார்.

அந்த கட்டாணி முத்தாளும் கண் வழியே சிரித்திட்டாள், களத்தினிலே அத்தானுக்கு அடுக்கடுகாய் குவிந்து வரும் வெற்றிகளை கேட்டு விட்டு.

கோட்டைகள் விடு பட்டன.

எதிரியின் குதிரை கால்கள் உடை பட்டன.

வேழ படை முறிபட்டது.

வேல்கள் பொடி பட்டன.

என் கொற்றவன் படைகள் கொட்டும் பேரிகை கோடை இடியென கேட்குது கேட்குது என குதித்திட்டள்.புது பண் அமைத்திட்டாள்.

வீரர்கள் வந்தனர்.

வெற்றி உன் கணவனுக்கே என்றனர்.

வேந்தனின் தூதுவர் வந்தனர்.

வாழ்த்துகள் வழங்கினர்.

வீட்டோரத்து தோழிகள் வந்தனர்.

வெற்றி நீட்டோலை வாசித்து மகிழ்ந்தனர்.

அந்த அழகி ஆனந்த கண்ணீர் பொழிந்தாள்.

அப்போது ஏன் அந்த மனிதன் வந்தானோ? இழவு செய்தி சொல்வதற்கு.

என் அருமை பெண் பாவாய்.

கண்ணல்ல கலங்காதே.

களச் செய்தி கடைசி செய்தி கேள் என்றான்.

அந்தோ! மாவிலை தோரணம் கட்டி, மண விழா மேடை தன்னில் வாழ்விலே ஒன்றானோம்   என்று சொன்ன கண்ணாளன் மார்பிலே வேல் தாங்கி, நல்ல சாவிலே வீழ்ந்து விட்டான்.

ஆவிதான் போன பின்னும் உயிர் வாழும் ஆரணங்கு,  அச்சடித்த தமிழ் பதுமை கூவி அழுதாள்.

கொத்தான மலர் அந்த குடும்பம்.

அதை கொத்தாமல் கொத்திவிட்ட கொடுஞ்சாவை பழித்தாள்.

இழித்துரைத்தாள்.

இனி என்ன மிச்சம் என்றும், கனி அழுகி போனதென்றும் கதறி அழுதாள்.

பனி வெல்லும் விழி காட்டி, பனை வெல்ல மொழியுரைத்து, பள்ளியறை கவி பாடும்  நாளெல்லாம் மண் தானோ?

இனி இது தூங்காத கண் தானோ? என அழுதாள் அத்தானின் பிணம் கிடக்கும் களம் நோக்கி தொழுதாள்.சோகத்தால் வீழ்ந்து விட்ட அவள் காதில், வெற்றி வேகத்தால் பகைவர் தட்டும்  போர் முரசம்  பட்டதுதான் தாமதம்.

கெட்டதுதான் கெட்டது நம் குடி. முழுவதுமே பட்டொழிந்து போகட்டும் என எழுந்தாள்.

மட்டில்லா புகழ் கொண்ட நாட்டுக்கே அன்றி வீட்டுக்கோ வாழ்வேன்? என்றாள்.

வட்டிலினால் நாள் பார்க்கும் விதம் கொண்ட தமிழ் நாட்டு மாதரசி, தொட்டிலிலே இட்டு தான்  வளர்த்த தூய செல்வன், அட்டி இன்றி கல்வி கற்க ஆலமரத்தடி ஆசானிடம் சென்றிருக்கும்  நினைவு கொண்டாள்.

அங்கு சென்றாள். அம்மா என்று பாய்ந்தான் அழகுமிகு மழலை மொழி அன்பு தங்கம்.

அப்பா, தாத்தா ஊர் திரும்பினாரோ என்றான்.

திரும்பி வந்து சாவூர் சென்று விட்டார்.

கரும்பே நீயும் வா என அழைத்தாள்.

என்ன வாங்கி வந்தார் என்றான்.

மானம்! மானம்! அழியாத மானம் என்றாள்.

மகனே அதை சுவைக்க நீயும் வருக என்றாள்.

வந்து விட்டான் குல கொழுந்து.

குடும்ப விளக்கு எரிந்து கொண்டே கூறுகின்றாள்.

எதிரிகளின் படை எடுப்பால் நம் குடும்பம், தலை உதிர்த்து விட்ட மரமாகி போனதடா தம்பி,

கவலை இல்லை.

களம் சென்றார்.

மாண்டார்.

ஆனால், இந்த நிலம் உள்ள வரையில் மானம் காத்தார் என்ற பெயர் கொண்டார்.மகனே நீயும் உன் தோளிலே பலம் உள்ள வரையில் பகையை சாடு.

பரணி பாடு.

இது உன் தாய் திருநாடு.

உடனே ஓடு என தாவி அணைத்து தளிர் மகன் தன்னை, சீவி முடித்து 

சிங்காரித்து, ரத்த காவி படிந்த வாள் கொடுத்து, சென்று வா மகனே செறு முனை நோக்கி என வாழ்த்தி விட்ட திருவிடத்து காட்சி தன்னை போற்றி பாடாதார் 

உண்டோ திருமகளே இப் பூ உலகில்?

~~ The END.