தோழி

என் விழி பூக்களில்

உன் பிம்ப துகள் கழிந்து

இன்றோடு ஒரு திங்கள் முடிகிறது.

சுடும் பகல் தேடும்

திங்களின் அருமை

தோழியின் அருமை -பிரிவில்

துயரின் வலிதனை

என்னுள் ஏற்றிவைத்து

பயண சுமைதனை நீ வைத்துக்கொண்டாய்

வாழ்வின் வழிதடத்தில்

எங்கேனும் வைத்திருக்கிறாயா

நம் நினைவின் நிழற்படம்?

உறவில்லா சிப்பியென

கடலில் ஒளிந்திருந்தேன்

கவிதை பவழம் கோர்க்க வைத்தாய்

மாலை  வந்து சேரும் முன்பே

ஏனடி விண்மீன் தனை களவாடினாய்.

முக்கடல் சுழ

குடாநாடென உயர்ந்திருந்தேன்

முறிவின் முனையில்

எம் மனம் உடைந்ததடி

ஏனடி தீவாய் விலகிச்செல்கிறாய்.

கலங்கும் உன் கண்கள் துடைக்க

எதிரே என் கைக்குட்டையில்லை

புத்தரை போன்ற மௌனத்தை வடிக்க

நான் ஒரு கவிஞனில்லை

யாருமற்ற உலகினில் யாரோ ஒருவரென

படிக்கும் இளவஞ்சியே

தன்னை விடுத்து உன்னுள் நோக்கினால்

என் பெயர் எஞ்சியிருக்கும்

காதலி எனில்

காத பக்கம் எழுதி இருப்பேன்

அதற்கும் மேல் ஒரு தோழி நீ

அவள் பெயர் மாயா

சலனமற்று கடக்கும் மேகத்தின் கீழே

  மௌனமாய் தவமிருக்கும் கல் படுகையில்                             

பனியின் நீர்திரை சூழ

    கொஞ்சம் இருக்கமாய் அணைக்கிறது காதல்

மங்கை அவள் ஸப்ரிச நுண்ணலையில்

    கள்ளுண்ட தும்பி என ஆனது மனது.

கருவண்ண சிகரங்களை குறிக்கோளியிட்டு

   காதில் மெதுவாய் கிசு கிசுத்து                                                     

மதியுற் வெண் பிறை உகிரியினை கோர்த்து

    அனிச்ச மென் திரை கீறல் தீற்றினாள்.

ஜன்னலோரம்  மழை துளியென

     மெலிதாய் கழியும் நொடிகளில்

இரு கைகளின் ஓர் இழையில்

     விண்மீன் எண்ணி விரல்களை களைத்தோம்.

வளியின் நெறி மறித்து

   விழியினில் புனல் சேர

குழலின் இடர்வனத்தில் கன்னம் தோய்த்து

  கன்னியின் செவ்விதழிலில் முத்தம் மொழிந்தேன்

வெண் முறுவல்களை வாலெயிறு கரைத்திடும்

பொழுதினிலே-

  இமைகளுக்குள் மறைந்திட்டன முள்ளெயிறு.

மேனியை கிழித்தெழும் செங்குருதியென

 தென்றலிற்கு வழி வைத்து விலகின இதழ்கள்

இன்னும் ஒருமுறை இறுக்கம் தரித்து கொள்ள

  இரவின் மென் போர்வையில் மறைந்துகொண்டோம்

கூடல் முடியும் முன்பே

  கனவோடு கலந்திட்ட என்னவளின் பெயர் -மாயா.


Meanings:

மதியுற் வெண் பிறை உகிர்- நிலவை விட வெண்மையான பிறை கொண்ட நகங்கள்.

அனிச்ச மென் திரை கீறல் - அனிச்ச மலரை விட மென்மையாக கன்னத்தில் கீறினாள்.

நெறி- வழி 
வளி- காற்று
விழியின் புனல்- கண்ணீர்
குழலின்- கூந்தல்
வெண் முறுவல்களை வாலெயிறு- வெண் பற்களை கரைத்திடும் உள் இதழ்கள்
முள்ளெயிறு-முள்ளாய் குத்தும் கண்கள் 

நன்றி-நலம்புனைந்துரைத்தல்(திருக்குறள்)

பிரியாவிடை(Farewell)

இருளின் முகம் பூசிய மாலை இரவில்
                                        என் தாரகை வழியனுப்பி வீடு சேர்ந்தேன்
இரவல் ஒளியில் மலரும் மல்லிகையென
                                        உன் நினைவுகளில் கவி எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.

உன் விழி தூறல் எதிர்பார்க்கும்
                                             பாலை நிலம் நான்
மலரும் பூக்கள் கேட்க துடிக்கும்
                                             பொன்வண்டின் ஓசை நீ

என்  மதி நீ மறைந்த உடன்
                                      மறைதிங்கள் வானம் ஆனது எம் மனது
உன்னுடன் கழித்த நொடிகளில் தொலைந்த
                                      தனிமையின் ஏழ்மை எம்மை தழுவிக்கொண்டது.

எம் கோயில் தீபம் மாறியதை அறியாது காத்திருக்கும்
                                      திரியின் மொட்டுகளுக்கு என்ன பதிலுரைப்பேன்?
நூலகத்தில் தொலைந்த கவிதைகளானேன்
                                     என்னை தேடி பொருளுரைக்கும் தோழி எங்கே?
வடிக்கின்ற வரிகள் மொழியில் தீர்ந்துவிடும்
                                     சொல்லாத வலிகளின் மௌனத்தை எங்கே தீர்ப்பது?

இதழ்கள் எத்தனை அழகாயினும்
                                      முட்கள் மேலாக மலர்வதில்லை பூக்கள்
வரிகள் எத்தனை வரைகினும்
                                     உன் கரையின் மேலாக ஒலிப்பதில்லை எம் கவிகள்
புறக்கணிதவர்களை புரிந்துகொள்ள சொல்கிறாய்
                                     எங்கே வாங்குவது புன்னகை பூத்த போலி முகங்கள்.

மௌனத்தில் அறையபெற்ற ஊமை விழிகளுக்கு
                                            விடைபெறும் வார்த்தை மொழிகள் வரவில்லை
மனதின் தொடு திரையில்
                                        கழிந்த நிழற்படங்களை ஓட்டிகொண்டிருக்கிறேன்
அங்கே வழிந்தோடும் கண்ணீற்கு
                                       கண்களின் பாதை அறியவில்லை              
நெடுத் தூரமாயினும் வார்த்தை தூது அனுப்பு
                                   கொஞ்ச நேரமாயினும் மலரட்டும் எம் ஆம்பல் மனது.



இரவல்- borrow
பாலை-desert
மறைதிங்கள்-New moon day
மொட்டு-blossom
தூது-message
ஆம்பல் -lilly

காவேரி

குடகின் தலைமகள்
                              தென்னகம் வாழ மறுவீடு வந்தாள்
சோழர்களின் வீரம் செருக்கு
                              உனக்கு பூச்சூடி மகிழ்ந்தது ஆடிப்பெருக்கு
உன்னிடம் பிறந்தவள் ஆண்பொருனை
                               கரிகாலன் உனக்களித்த சீர் கல்லணை

இயற்கை அன்னை துகலுரித்து
                               மணல் அள்ளி கொண்டோம்
அதனால் கோபித்து கொண்டு
                              பிறந்த வீட்டில் தங்கினாய் நீ

இரு கரை மத்தியில்
                              ஒரு தலை காதலி காவேரி
இரு வீட்டின் நீர் வேறுபாட்டிற்கு
                          கல் வீசி பார்க்கிறது கலவரம்
கோபங்களின் கனல் வேட்கையில்
                தீயென பிகாவின் பூங்காமனங்கள் எரிக்கிறது

பன்மொழி பருகியும்
                             வேற்றுமை வண்ணம் தெரியாதவள் நீ
விளக்குடன் இயந்த தீபம் போல்
                             பிறந்த வீட்டை ஏங்குவது பெண்ணின் மனம்
பிரித்து வைக்கும் எண்ணமில்லை எமக்கு
                             புரிந்து கொள்வோம் பகிர்ந்துணர்வோடு
             

*பிகா  என்பது வட இந்தியாவில் நிலத்தை குறிக்கும் ஒரு சொல்லாகும்.

ஒரு மணி துளி

நீ அமர்ந்த இடம் வெறுமையென
                  பின்னால் நிறைக்கும் மேக வர்ணம்
மண்ணில் எழும் வாசம்
                 காற்று தூண்டிலிட்ட அவள் சுவாசம்.

பிரியும் பொழுதினில்
                 என்ன சொல்வதென தெரியவில்லை உனக்கு
இமைகள் சுடும் கண்ணீற்கு
                 நில் என்று பாலமிடு போதும்.

எம் வார்த்தைகளுக்கு
                   வாடகை தாய் யாரென தேடுகிறார்கள்
வலி மிகும் இடங்கள் எழுதபடுவது
                  பாடல்களுக்கு மட்டுமல்ல பாவலனுக்கும் சேர்த்தே
அவர்கள் அறியாதது 
                 எம் வரிகள் அடையும் முகவரி நீயென.

மனதின் மேடையில்
               ஏனிந்த கரு நாடகம் பெண்ணே
மேடிட்ட பெண்ணருவி நீ
              என் குருதி பள்ளத்தாக்கினில் பாய்வது எப்போது
மண்ணில் காயும் முன்
              எனக்கென காத்திருக்கிறதா அந்த ஒரு மணி துளி.